إسم الكتاب : الحياة ( فارسي ) ( عدد الصفحات : 722)

< شعر > هم أهل ميراث النّبيّ إذا اعتروا و هم خير سادات و خير حماة [1] مطاعيم في الإعسار في كلّ مشهد لقد شرّفوا بالفضل و البركات [2] < / شعر > آل محمّد ، صاحبان ميراث پيامبرند ، كه نسبت به او دارند ؛ و آنان خوبترين سروران و بهترين حاميان ( محرومان و مظلومان ) اند .
- آنانند اطعامكنندگان همارهء مردم ، به هنگام سختيها و تنگدستيها ؛ آنان ، كه با فضيلت و خجستگيها بر همگان برترى دارند . و پيش از اين دو شاعر بزرگ ، شاعر آزادهء ديگر فرزدق [3] ( م :
110 ق ) ، در قصيدهء « ميميّهء » جاودان خويش چنين مىگويد :
< شعر > حمّال أثقال أقوام إذا فدحوا حلو الشّمائل تحلو عنده نعم [4] عمّ البريّة بالإحسان فانقشعت عنها العماية و الإملاق و العدم < / شعر > به دوش كشندهء همارهء بار مشكلات مردمانى است كه زير بار زندگى خرد شده‌اند ، و با خصلتهاى نيكويى كه دارد چنان است كه احسانش خواستنى و پذيرفتنى است . [5]

[1] . كلمهء آخر ابيات ، با اشباع حركت كسره تلفّظ مىشود : « حماتى » ، « بركاتى » .
[2] . « الغدير » 2 / 357 ؛ « بحار » 49 / 244 - 251 .
[3] . ابو فراس ، همّام بن غالب بن صعصعهء تميمى ، يكى از بزرگترين شاعران عرب ، پس از اسلام .
[4] . تلفظ با اشباع حركت ضمّه : « نعمو » ، « عدمو » .
[5] . يا : « چنان است كه براى او پاسخ آرى - به هنگام برآوردن نيازها - بس شيرين است » .

311