( 1 ) امام على « ع » - به روايت امام صادق « ع » : چون على « ع » به خلافت رسيد ، بر منبر بالا رفت و پس از حمد و ثناى خداى متعال فرمود : به خدا سوگند ، تا وقتى كه شاخهء نخلى در مدينه داشته باشم ، يك درهم از اموال شما را كم نمىكنم ؛ پس با خود رو راست باشيد ! آيا فكر مىكنيد كه من خود را از تصرّف بى جا ( در بيت المال ) باز مىدارم ليكن به شما ( بيحساب از اموال عمومى ) مىدهم ؟ عقيل - كرّم الله وجهه [1] - برخاست و گفت : قسم به خدا كه مرا با سياهى از ساكنان مدينه برابر قرار خواهى داد . امام فرمود : بنشين ! آيا در اينجا كسى جز تو براى سخن گفتن نبود ؟ تو بر آن سياه برتريى ندارى مگر به سابقه اى در اسلام يا به تقوى ( كه ارزشهايى معنوى است و موجب امتياز مادّى نمىشود ) . 17 الإمام علي « ع » - قال للصّحابيّين ، طلحة بن عبيد الله و الزّبير بن العوّام ، لمّا طلبا منه الفرق و التّفضيل : سابقتكما أقرب أم سابقتي ؟ قالا : سابقتك . قال :
فقرابتكما أم قرابتي ؟ قالا : قرابتك . قال : فعناؤكما أعظم أم عناي ؟ قالا :
عناؤك . قال : فو الله ، ما أنا و أجيري هذا إلَّا بمنزلة واحدة . و أومى بيده إلى الأجير . [2] ( 2 ) امام على « ع » - هنگامى كه دو صحابى ، طلحة بن عبيد الله و زبير بن عوّام ، از او خواستار امتياز و زيادتى نسبت به ديگران شدند فرمود : آيا سابقهء شما بيشتر است يا سابقهء من ؟ گفتند : سابقه تو . فرمود : آيا خويشاوندى شما با پيامبر يا خويشاوندى من ؟ گفتند : خويشاوندى تو . فرمود : آيا رنج كشيدن

[1] . يعنى : خداوند او را محترم بدارد به او عزّت بيشتر دهد در نزد خداوند عزيز باشد .
[2] . « مناقب » 2 / 108 ( از چاپى ديگر : 111 ) .

185