. . . آن كس كه بخل ورزد و به توانگرى نازد ، و پاداش بهتر را ( در جهان ديگر ) دروغ شمارد ، او را تسليم سختى ( عذاب دوزخ ) خواهيم كرد ( و راه افتادن در عذاب را به روى او خواهيم گشود ) ، 2 - * ( وَلا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ بِما آتاهُمُ الله مِنْ فَضْلِه هُوَ خَيْراً لَهُمْ ، بَلْ هُوَ شَرٌّ لَهُمْ ، سَيُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا بِه يَوْمَ الْقِيامَةِ ) * . . . [1] كسانى كه از بخشيدن نعمتهاى خداداد به ديگران بخل مىورزند ، گمان نكنند كه بخلورزيدن براى آنان بهتر است ، بلكه براى ايشان بدتر است ( زيرا ) آنچه را از بخيلى نبخشيده‌اند ، در روز قيامت ، همچون طوقى به گرد گردن ايشان خواهند آويخت . . . 3 - * ( وَتَأْكُلُونَ التُّراثَ أَكْلًا لَمًّا ، وَتُحِبُّونَ الْمالَ حُبًّا جَمًّا ) * ، [2] ميراث ( سهم خود و ديگران و يتيمان ) را دربست مىخوريد ، و مال را بسيار دوست مىداريد ، حديث 1 - النّبيّ « ص » : إنّ صلاح أوّل هذه الأمّة بالزّهد و اليقين ، و هلاك آخرها بالشّحّ و الأمل . [3]

[1] « سورهء آل عمران » : 180 .
[2] « سورهء فجر » ( 89 ) : 19 - 20 .
[3] « امالى » شيخ صدوق / 201 .

62