است ، كه عبارت است از برانداختن تكاثر و اتراف ، و متكاثران و شادخواران را غاصبان حقوق ناكامان دانستن ، نيز آشكار كردن پيامدهاى منفى فقر و آگاه كردن مردمان از اين پيامدها ، و تشويق به نزديك شدن به فقيران و انفاق كردن بر ايشان و رساندن سطح معيشتى آنان به سطح زندگى ديگران . پس آنچه در اين باره در تعليمات اسلامى آمده است قبول واقعيّت جارى نيست ، بلكه سوق دادن آن به طرف واقعيّت مطلوب است . و بسيارى از فصلهاى اين دو باب آشكارا دليل بر اين هدف است . . . نمونه اى از آن نخستين فصل است كه در آن از جمله اين عنوانها آمده است :
- « اموال ، امانت و عاريه » [1] ، - « اموال ، پشتوانه و مايهء زندگى » ( موضع الهى مال ) [2] ، - « اموال ، انفاق و بخشيدن » [3] ، و اينها همه ، مردمان را به پراكندن مال و تقسيم آن ميان ديگران ، و كندن ريشه هاى تهيدستى از زندگى انسانها و جامعه ها فرا مىخواند . نيز چنين است فصلهاى ديگر ، از جمله :
- فصلهاى « مبارزه بر ضدّ تكاثر » [4] ، - فصلهاى « مبارزه بر ضدّ فقر [5] » ، - فصل « برادرى اسلامى و اقتصاد [6] ، - فصل « اصل مساوات در اسلام » [7] ، - فصل « قسط اسلامى » [8] ، همه از باب يازدهم ، و :

[1] ( جلد سوّم )
[2] ( جلد سوّم )
[3] ( جلد سوّم )
[4] فصلهاى 8 تا 22 ، از باب 11 ( جلد سوّم و همين جلد ) .
[5] فصلهاى 31 تا 39 ، از باب 11 ( در همين جلد )
[6] فصل 45 ، از باب 11 ( جلد پنجم )
[7] فصل 47 ، از باب 11 ( جلد پنجم )
[8] فصل 48 ، از باب 11 ( جلد پنجم )

610