و ليفكّ به الأسير و العاني ، و ليعط منه الفقير و الغارم ، و ليصبّر نفسه على الحقوق و النّوائب ، ابتغاء الثّواب . . . [1] امام على « ع » : . . . هر كس كه خدا مالى به او بخشيده است ، بايد از آن به خويشاوندان خود بدهد ، و مردمان را به پذيراييهايى خوب فراخواند ، و اسير و گرفتار را آزاد كند ، و به ناداران و وامداران ببخشد ، و براى دست - يافتن به پاداش ، در پرداختن حقوقى كه بر گردن دارد و ( رفع ) گرفتارى مردمان تحمّل به خرج دهد . . . 6 - الامام علي « ع » : . . . و فقراء المسلمين أشركوهم في معيشتكم . . . [2] امام على « ع » : . . . فقيران مسلمانان را در معيشت ( همهء امكانات زندگى و رفاهى و بهداشتى و تحصيلى و مسافرتى ) خود ، شريك خود سازيد . . . 7 - الامام علي « ع » : إنّ الله - سبحانه - فرض في أموال الأغنياء أقوات الفقراء . . . [3] امام على « ع » : خداوند سبحان ، روزى ( و امكانات معيشتى ) ، فقيران را ، در اموال ثروتمندان قرار داده ( و واجب ) كرده است . . . 8 - الامام علي « ع » : من وصيّته التّاريخيّة المعروفة ، وصىّ بها لمّا حضرته الوفاة : . . . الله ! الله ! في الفقراء و المساكين ، فشاركوهم في معايشكم . . . [4]

[1] « نهج البلاغه » / 432 ؛ « عبده » 2 / 33 .
[2] « امالى » شيخ طوسى 2 / 136 .
[3] « نهج البلاغه » / 1242 ؛ « عبده » 3 / 231 .
[4] « تحف العقول » / 140 .

549