أكل مال اليتيم ظلما لعلل كثيرة من وجوه الفساد . أوّل ذلك : إذا أكل مال اليتيم ظلما فقد أعان على قتله ، إذ اليتيم غير مستغن و محتمل لنفسه و لا قائم بشأنه ، و لا له من يقوم عليه و يكفيه ، كقيام والديه ، فإذا أكل ماله ، فكأنّه قد قتله و صيّره إلى الفقر و الفاقة . . . [1] امام رضا « ع » در نامه اى به محمّد بن سنان ، در پاسخ پرسشهاى او : خدا خوردن مال يتيم را به ستم به چندين علَّت فساد انگيز حرام كرده است ؛ نخستين آنها : اگر كسى مال يتيم را به ستم بخورد ، به كشتن او كمك كرده است ، زيرا يتيم خود بسنده نيست و نمىتواند از خويشتن نگاهدارى كند و كارهاى خود را سامان بخشد ، نيز كسى به كار او رسيدگى نمىكند ، و همچون پدر و مادر مراقب او نيست ، پس چون كسى مال او را بخورد ، بدان مىماند كه او را بحتم كشته است ، و گرفتار فقر و فاقه اش ساخته است .

[1] « علل الشرائع » 2 / 480 ؛ « عيون أخبار الرضا - ع - » 2 / 92 ، با اندكى اختلاف .

429