دنيا و جمع كردن مال است . . . » .
( 5 ) - با ميانه روى و اندازه نگاهدارى تضاد دارد ( كه رشد و ارتقاى آدمى وابسته به آن است ) ، و انسان را گرفتار دامهاى اندوختن و اسراف ويرانگر مىسازد .
( 6 ) - آدمى را از آن باز مىدارد كه به طرفدارى از حق و عدالت برخيزد ، و در برابر قانون سر تسليم فرود آورد .
( 7 ) - آنچه را كه وسيله است هدف قرار مىدهد ؛ و همين خود زيانى بزرگ است .
( 8 ) - هواداران خود را به ايستادگى در برابر طرفداران حق و پيروان حقيقت وامىدارد .
( 9 ) - مايهء انتشار فقر در اجتماع و گرفتار كردن توده هاى بزرگ مىشود ؛ و از اين راه اركان بيدارى اسلامى و اجراى برنامه هاى اصلاحى دگرگونساز را متزلزل مىسازد .
( 10 ) - ملازم با زندگى پرخرج و بلند پروازانه و توجّه پيش از اندازه به مصرف كردن و اسراف است ، و هيچ نگران آن نيست كه نتيجهء اين گونه زندگى ، فساد و ناكامى و عقده دار شدن مردمان ديگرى است كه دستشان به چنين زندگيى نمىرسد [1] .
آگاهى ( 1 ) پيش از اين گفتيم كه تأكيد بر نكوهش تكاثر و آشكار كردن عيبهاى آن و بيم دادن از نتايج منفى آن ، به معنى ترك دنيا و ترك تلاش و كوشش و ميل به جانب فقر و نادارى و بار خود را بر دوش ديگران نهادن نيست ، بلكه به معنى مبارزهء با ستمگرى و مكيدن خون مردمان ، و

[1] در بارهء « تكاثر » و طرد آن ، فصل 8 ، از اين باب را نيز بنگريد ( جلد سوّم ) .

49