قبله مايى عن قريب در مذهب ما داخل خواهى شد و از اين سرزنش حضرت سيد المرسلين صلَّى الله عليه و آله بسيار مغموم شد كه مبادا جمعى از ضعفاء العقول از دين بر گردند چون پاره از شب گذشت حضرت از منزل بيرون آمدند و نظر به جانب آسمان مىكردند و در روايتى وارد شده است كه اين نظر كردن حسن طلبى بود چون شرم مىآمد آن حضرت را كه مبادا دعا كند و دعا مستجاب نشود و اين معنى نيز سبب افتتان مردم شود پس چون صبح شد نماز صبح را گذاردند و چون دو ركعت نماز ظهر را گذاردند جبرئيل عليه السّلام آمد و اين آيه را آورد كه ترجمه اش اينست كه بتحقيق كه مىبينم كه روى خود را به جانب آسمان مىكنى مكرّر از جهت نزول وحى در تغيير قبله پس البته روى ترا خواهيم گردانيد بسوى قبله كه تو از آن خشنودى چون قبله حضرت ابراهيم است و آباى تو پس بگردان روى خود را به جانب مسجد الحرام الآية يعنى تا آخر آيه و ترجمه اش اينست كه هر جا كه باشيد روى خود را به جانب كعبه كنيد و اين خطابست مر امّت را كه متابعت آن حضرت كنند و مشهور است كه حضرت فرمودند كه قبله مسجد من محاذى ميزابست و اين جانبى بود متيقن و حكم امّت جانب مظنون شد و به درستى كه يهودان و نصارى مىدانند كه تحويل كعبه حق است از جانب پروردگار ايشان چون در كتب ايشان وصف و شمايل آن حضرت بود به آن كه آن حضرت تغيير قبله خواهد داد و مع هذا سرزنش تو مىكنند به آن كه اگر قبله اول حق بود چرا از آن بر گشتند و اگر بر باطل بود چرا در اين مدت بر آنجا نماز مىكردند و مىدانند كه حق سبحانه و تعالى را خانه نمىباشد و در مكانى نيست و اصل توجّه به قبله نيست مگر از روى تعبد و تغييرش نبود مگر از روى امتحان و افتتان مثل ساير تكاليف و بعد از آن تهديد ايشان فرمود كه حق سبحانه و تعالى غافل نيست از آن كه اينها مىكنند از افعال و اقوال

483