باب ما يسجد عليه و ما لا يسجد عليه < صفحة فارغة > [ مقدمه ] < / صفحة فارغة > اين بابى است در بيان آن چه پيشانى بر او مىتوان گذاشت در حالت سجده نماز و آن چه سجده بر آن نمىتوان كرد ( قال الصّادق صلوات الله عليه السّجود على الارض فريضة و على غير ذلك سنّة ) منقولست بسند صحيح از يعقوب بن يزيد كه رفع كرد حديث را با آن حضرت صلوات الله عليه و كلينى رضى الله عنه روايت كرده است از محمد بن يحيى به اسناد او از آن حضرت صلوات الله عليه كه فرمودند كه سجود بر زمين فريضه است و بر غير آن از چيزهائى كه جايز است بر آن سجده كردن سنت است و در كافى و على الخمرة سنّة يعنى بر سجاده صغيره كه به جاى مهر با خود مىداشتند و بر آن سجده مىكردند از سنت نبى صلَّى الله عليه و آله ظاهر شده است اما آن كه بر زمين فريضه است يك احتمالش آن است كه مراد از آن قول حضرت سيّد المرسلين صلَّى الله عليه و آله باشد كه فرمودند متواترا كه جعلت لي الارض مسجدا يعنى حق سبحانه و تعالى كل زمين را محل سجده و محل نماز من كرد اما محل نماز گذشت كه در امم سابقه نمازهاى ايشان در غير معابد ايشان صحيح نبود اما حق سبحانه و تعالى همه زمين را محل نماز آن حضرت و امّت آن حضرت گردانيد كه در همه جا نماز توانند كرد و محلّ سجده ايشان گردانيد كه بر هر زمينى سجده توانند كرد و چون مفروض بود به حضرت سيّد المرسلين صلَّى الله عليه و آله آن حضرت واسع گردانيدند بر امت خود كه سجده توانند كرد بر

437