باشد كه دزدان ببرند در اين صورت قصور ندارد كه در حالت نماز با او باشد و غرض از اين سؤال ظاهرا به اعتبار آنست كه چون دبه را غالبا از پوست استر و الاغ مرده مىسازند چنان كه مدار حال نيز بر اين است و چون از دست مسلمانان گرفته مىشود بحسب ظاهر شرع حكم به طهارت آن مىكنند پس چون توهّم نجاست هست اجتناب اولى است و با خوف تلف كراهت ساقط مىشود .
ديگر سؤال كردم از شخصى كه بعضى از دندانهاى او حركت كند آيا در حالت نماز مىتواند كند حضرت فرمودند كه اگر بحسب ظنّ او خون بيرون نيايد مىتواند كند و اگر خونين شود در اين صورت نماز را قطع كند و ازاله كند و از سر گيرد و اگر آب حاضر باشد و ممكن باشد ازاله بدون استدبار و بدون فعل كثيرى كه از هيئت مصلَّى بيرون رود ازاله مىكند و از آنجا كه گذاشته است بنا مىنهد و عبارت احتمال دارد كه مراد مفهوم كلام سابق باشد به اين معنى كه اگر گمان داشته باشد كه دهنش خونين مىشود صبر كند تا از نماز فارغ شود و دندان را بكند .
ديگر سؤال كردم از شخصى كه نماز كند و در آستين او پرندهء باشد مانند كبوتر و مانع است بحسب ظاهر از حضور قلب حضرت فرمودند كه اگر ترسد كه اگر رها دهد به پرد و برود باكى نيست نگاه داشتن و الا نداشتن با خود بهتر است .
ديگر سؤال كردم از شخصى كه در بدنش ثالول باشد كه ثالولى مىگويند آن را و آن به مقدار نخود و كمتر و بيشتر در بدن بهم مىرسد و قالب اوقات ابريشمى بر ته آن مىبندند تا چند روز و مىافتد يا جراحتى در بدنش باشد آيا در حالت نماز مىتواند كه قطع كند ثالولى را يا بعضى از گوشت جراحت را بكند و بيندازد حضرت فرمودند كه اگر خوف نداشته باشد كه خون روان شود

355