و از حضرت سيّد المرسلين صلَّى الله عليه و آله منقولست كه در وقت داخل شدن در مسجد ملاحظه كنيد كفشهاى خود را كه نجس نباشد و ايستاده كفش مپوشيد و بهتر آنست كه با كفش داخل نشوند و كفش خود را به كسى بسپارند در بيرون مسجد كه خاطر جمع باشد از آن كه دزد ببرد مبادا در اثناى نماز به اين فكر افتد .
و كلينى در حديث حسن كالصحيح از زراره از حضرت امام محمد باقر صلوات الله عليه روايت كرده است كه فرمودند كه چون داخل مسجد شوى بگو .
( بسم الله و بالله و إلى الله و من الله و ما شاء الله و لا حول و لا قوّة الَّا بالله اللَّهمّ اجعلنى من زوّارك و عمّار مساجدك و افتح لي باب توبتك و اغلق عنّى باب معصيتك و كلّ معصية الحمد لله الَّذى جعلنى ممّن يناجيه اللَّهمّ اقبل علىّ بوجهك جلّ ثناؤك ) و كالصحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه روايت كرده است كه فرمودند كه حضرت سيّد المرسلين صلَّى الله عليه و آله فرمودند كه هر گاه نماز واجب را در مسجد به جا آورند و خواهند كه از مسجد بيرون آيند مىبايد در مسجد بايستند و بگويند ( اللَّهمّ دعوتني فاجبت دعوتك و صلَّيت مكتوبتك و انتشرت فى ارضك كما أمرتني فاسئلك من فضلك العمل بطاعتك و اجتناب سخطك و الكفاف من الرّزق برحمتك ) و ترجمه اين دو دعا اين است كه داخل مىشوم و اعمال خير مىكنم بياورى است الهى و بياورى ذات مقدس الهى يا آن كه و حال آن كه همه چيز و همه فعل من بعون الهى است و بازگشت من بسوى اوست يا غرض من از دخول مسجد عباداتيست كه سبب قرب من شود بجناب اقدس او و من از جانب او به جانب او مىروم يعنى همه كار من از براى

279