خداوند عالميان مىفرمايد كه به درستى كه خانهاى من در زمين مسجدهاست روشنى مىدهد اهل آسمان را چنان كه ستارگان روشنى مىدهند اهل زمين را خوشا حال بنده كه مساجد خانهاى او باشد و خوشا حال بنده كه در خانه خود وضو سازد و به زيارت من آيد در خانه من به درستى كه بر مزور است كه گرامى دارد زاير خود را يا محمد بشارت ده جمعى را كه در تاريكيهاى به پاى خود مىروند به مسجدها كه فرداى قيامت او را نورى ساطع بوده باشد و در كتب صدوق چنين است و در اينجا هر دو را با هم ضم كرده است از حفظ على الظاهر و به اين دو حديث استدلال كرده‌اند بر استحباب طهارت از جهة دخول مسجد چون ظاهر حديث آنست كه اصل دخول زيارت الهى است و ممكن است كه مراد از زيارت نماز و خواندن قرآن و ساير عبادات باشد كه در مسجد واقع مىشود يا محض نماز چون مناجاتست با حق سبحانه و تعالى و دلالت كند بر نماز تحيت مسجد . چنان كه در حديث ابو ذر و غير آن وارد است از حضرت سيّد المرسلين صلَّى الله عليه و آله كه مساجد را راه مكنيد تا دو ركعت نماز در آن نكنيد پس اولى آنست كه اگر كسى اراده مسجد داشته باشد قصد نماز يا قرائت قرآن داشته باشد و وضو از جهة يكى از اينها بسازد چنان كه در چهار صد كلمهء حضرت امير المؤمنين صلوات الله عليه منقولست كه فرمودند كه بنده مؤمن قرآن نخواند هر گاه بىطهارت باشد تا طهارت نسازد بانكه اگر جنب باشد غسل كند و اگر بىوضو باشد وضو سازد .
و در حديث كالصحيح از محمد بن فضيل منقولست كه از حضرت امام رضا صلوات الله عليه سؤال كردم و عرض نمودم كه قرآن مىخوانم و مرا بول آزار مىدهد مىروم و بول و استنجا مىكنم و دست را مىشويم و باز قرآن مىخوانم

272