نام کتاب : مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) نویسنده : السيد محمد علي الأبطحي جلد : 1 صفحه : 137
اندازه خواندن نماز عصر تا مغرب مانده باشد ، كه اگر كسى تا اين موقع نماز ظهر را نخواند نماز ظهر او قضا شده و بايد نماز عصر را بخواند ، و بين اين دو وقت ، وقت مشترك نماز ظهر و عصر است كه اگر كسى در اين وقت عمدى نماز عصر را پيش از ظهر بخواند نمازش باطل است ، و چنانچه سهوى باشد نمازش صحيح است و احوط آن است كه آن را ظهر قرار دهد ، و چهار ركعت ديگر به قصد ما في الذمه بخواند . ( مسأله 718 ) : اگر چوب يا مانند آن را شاخص ، راست در زمين مسطح فرو كنند ، هنگام صبح با طلوع خورشيد ، سايه آن به سمت مغرب مىافتد ، و هر چه خورشيد بالا مى آيد سايه كمتر شده ، و در شهرهاى ما ، در اول ظهر شرعى به كمترين درجه مىرسد ، و پس از ظهر سايه آن به سمت مشرق متمايل مىگردد ، و تا غروب خورشيد سايه زيادتر مىشود ، بنابر اين هنگامى كه سايه به كمترين درجه رسيد و دوباره رو به زياد شدن گذاشت معلوم مىشود ظهر شرعى شده است ، ولى در برخى شهرها مانند مكه معظمه كه در سال دو روز هنگام ظهر سايه به كلى از بين مىرود ، پس از پيدا شدن دوباره سايه معلوم مىشود ظهر شده است . ( مسأله 719 ) : هر گاه پيش از خواندن نماز ظهر ، سهوا مشغول نماز عصر شد ، و در بين نماز فهميد اشتباه كرده ، چنانچه در وقت مخصوص به ظهر باشد باطل است ، و احوط عدول به ظهر و تمام كردن و اعاده آن است ، و اگر در وقت مشترك باشد بايد نيت را به نماز ظهر برگرداند .
137
نام کتاب : مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) نویسنده : السيد محمد علي الأبطحي جلد : 1 صفحه : 137