داشتند و چون در عبارات آن كتاب ، صنعت ايجاز و اختصار زياده از حد لائق به كار رفته و در اكثر مواضع ، شاهد مدعا در تتق [1] اختفا از ناظران روى نهفته و جهت استيضاح مقصود رجوع بكتب مبسوطه ناگزير بوده و بعض اوقات بسبب فقدان كتب يا موانع ديگر ميسر نمى شد لا جرم اشاره از آن عاليجناب بشرح آن كتاب صدور يافت و به معونت و توفيق الهى و همت آن فضائل پناهى ، بر وفق مرام به اتمام رسيد و تا حالت تحرير ، به مباحثه همه روزه آن جناب و ساير اصحاب ، قريب نصف آن تصحيح و تنقيح يافته و اگر در اجل موعود مهلتى باشد ، عن قريب به اتمام خواهد رسيد ان شاء اللّه تعالى » [2] .
در اجازه كبيره هم با تجليل شايان مذكور و عبارت اجازه در اعيان الشيعه [3] منقول است .
در نسخه اصل الكواكب المنتثره فرموده « رساله صلاتيه شيخ يوسف بحرانى مورخ 1175 ضمن مجموعه‌اى از رسائل او به خط شيخ على بن على شوشترى موجود است كه از 1172 تا 1183 نوشته و شاگرد شيخ يوسف بوده و احتمال

[1] تتق با دو تاء مضموم و قاف مانند عنق خيمه را گويند .
[2] كتاب مذكور كه به التحفة السنية موسوم است در سال 1163 تاليف و مباحثه آن در 1170 به پايان رسيده و يك ثلث آن از اول تا آخر طهارت در تهران چاپ شده و در باب خود كم نظير و بسيار مفيد است . تاريخ چاپ آن را ننوشته‌اند ، ولى در ايام وزارت مرحوم جناب « دكتر سيد شمس الدين جزائرى » وزير فرهنگ وقت بوده كه از نوادگان مؤلف است و اخيراً در لندن بسر مى برد و از رجال مشهور ايران محسوب و در شجره مباركه 1 : 284 مذكور است .
[3] أعيان الشيعة 41 : 355 ، و 8 : 291 ، چاپ يازده جلدى .

385