برادر مهين [1] او بوده است .
در امل الآمل خطى درباره او نوشته « فاضل عالم محقق ورع زاهد ، ثقة وأي ثقة ، له تعليقات على تهذيب الحديث وله حواش على كتب النحو » [2] .
اما اين ترجمه ، از نسخه‌هاى چاپى مختلف كتاب مذكور ، افتاده است .
جدّ اعلى كه ترجمه اش بعد از ترجمه او در آن كتاب ذكر شده در حاشيه آن كتاب فرموده « آنكس را كه قبل از نام ما در امل الآمل نقل كرده برادر حقيقى ما بوده كه در تحصيل علم با هم شريك بوديم و او سناً از من بزرگتر بود خدا آرامگاه او را پاكيزه كند . در يك جا درس مى خوانديم ، در شهر خودمان جزائر و در حويزه و بصره و شيراز و اصفهان . پس خدا عاقبت كار او را نيك گردانيد . و من اين كلمات را پس از مرگ او به سى سال نوشته‌ام ، در تاريخ سال هزار و صد و يازده » .
در جاى ديگر تاريخ وفات و بيمارى او را چنين بيان نموده .
« برادر مرحومم را تبى عارض گرديد و امتداد نمود تا منجر به اسهال گشت ، پس به رحمت خدا رفت ، در شب جمعه اول ماه شعبان و آن درد در دلم جايگزين گرديده تا امروز و تا هنگام مرگ ، و تسلى نمى يابم تا وقتى كه در زير خاك پنهان شوم .

[1] در شجره نامه سيد مهدى غريفى بحرانى نسابه ، متوفى 1343 كه در نزد فرزندش سيد عبد المطلب در سال 1370 در نجف اشرف ديدم به نقل از يك مشجره قديمى ، براى سيد نعمت اللّه دو برادر به نام سيد نجم الدين و سيد فرج اللّه ثبت نموده بود ، كه از نفر دوم اطلاعى در دست نيست ، بلكه اصل وجود او غير معلوم است .
[2] صاحب رياض العلماء 5 : 239 عين اين عبارت را از امل الآمل نقل كرده .

352