هم مبلغى خرج كرد ، اما به جائى نرسيد .
در سال 1349 شمسى هم بعضى از سادات به منظور فوق ، و نصب ضريح و گنبد و تجديد بناى مرقد ، قبوضى چاپ كرده و مبلغى از مردم فراهم كردند ولى چون نا چيز بود كارى انجام ندادند .
بسيار بجا خواهد بود كه آقايان در اين باره جديت بيشترى نموده و عمل مثبتى انجام دهند و با تعمير اساسى كه شايسته اين بارگاه است ، آن را مانند مراقد امامزادگان در آورند ، زيرا كه زائران آن كراماتى از آن ديده و اهالى آن سامان را عقيده مخصوص به زيارت او است [1] .
برخى از ترجمه نويسان تاريخ درگذشت سيد را درست ننوشته‌اند .
افندى كه معاصر او بوده وفات او را در شوشتر در حدود هزار و صد و يك ( 1101 ) نوشته ( 2 ) منشأ اشتباه او آن است كه جدّ اعلى بر شرح حال برادر خود سيد نجم الدين جزائرى متوفى 1079 كه در امل الآمل خطى موجود است ، حاشيه‌اى زده و تاريخ آن حاشيه را سى سال پس از مرگ برادرش در 1111 نوشته به اين

[1] سيد لطف اللّه جزائرى معاصر صاحب تحفة العالم در حاشيه آن كتاب نوشته ( از كرامات آن بزرگوار است كه هر يك از اهل آن ديار را درد شكم گرفته باشد به مجرد آن كه خود را در آن بقعه شريفه و آن بارگاه مقدس انداخت فوراً شفا يافته و از او رفع مى شود و اين نقل مكرر تجربه شده و خلافى در آن نيست ) و خدا را شكر كه با همت سلاله طيّب و پاك آن عالم ربانى مرقد مطهر وى به نحو شايسته‌اى تعمير و داراى قبه و بارگاه گرديد و از سال 1408 به بعد همه ساله سادات جزائرى در سالروز وفات آن بزرگوار در آن مكان مقدس اجتماع و مراسم يادبود و بزرگداشت وى را بجا مى آورند . ( 2 ) رياض العلماء 5 : 255 .

341