مهر و امضاء افراد اين خانواده ، يكى موسوى ديگرى حسينى و بعضى هاشمى ، و اخير را قدر متيقن و مسلم مى توان دانست .
بهر حال قاضى مجد الدين يكى از افاضل اين خاندان در سده دوازدهم بوده .
در اجازه كبيره او را قثمى دانسته و به اين مضمون ترجمه كرده است « دانشمندى پارسا ، پاك ، اديب ، خوش انشاء ، بى نظير ، حاضر جواب ، مستقيم الفكر و كريم الطبع بود نزد جدم سيد نعمت اللّه و جدش قاضى فصيح الدين درس خوانده و از او كه از شيخ بهائى اجازه داشته اجازه دارد و من استفاده بسيار از او برده‌ام و او خالوى من و جد اولاد من از طرف مادرشان مى باشد ، به زيارت مشاهد مشرفه رفت و در آنجا اقامت نمود تا در سال هزار و صد و شصت و اندى درگذشت » [1] .
حزين لاهيجى كه معاصر و از آشنايان قديم او بوده ، او را به فاضل و جامع الكمالات ، توصيف نموده [2] و گفته « القاضي الفاضل مجد الدين الدزفولي . دزفول بلده‌اى است از توابع شوشتر ، قاضى مجد الدين مذكور از بدايت تحصيل ، مطالب علميه را نزد علماى شوشتر طى نموده و فقه و حديث را از سيد نعمت اللّه جزائرى عليه الرحمه استفاده نموده و به مرتبه كمال رسيد ، مكرر به اصفهان آمده در صحبت علماء و ارباب هنر بسر برده ، درجه بلند يافت . بسى نيكو خصال و ستوده افعال و لطيف طبع بود و در انشاء به غايت ماهر و در شعر نيز سليقه داشت ، اگر چه

[1] اجازه كبيره : 172 .
[2] تاريخ حزين : 70 .

290