در اجازه كبيره كه مشايخ اجازه را از نظر زمان و مقام طبقه بندى كرده گفته « گاهى بعضى از اهل يك طبقه از يكى از اهل همان طبقه اجازه گرفته و اين نوع را اجازة الاقران گويند مانند روايت سيد محمد بن على بن حيدر مكى از شريف ابو الحسن غروى و روايت شريف از جدم سيد نعمت اللّه » .
نگارنده گويد : شريف يكى از اعاظم دانشمندان بوده و در كتب تراجم مذكور است [1] .
چون مادر او از سادات حسينى و خواهر امير محمد صالح خاتون آبادى داماد مجلسى بوده او را شريف گفته‌اند .
نام مادر او را صاحب ريحانة الادب آمنه نوشته ، اما مدرك او خاتمه مستدرك است و از آنجا چنين چيزى مستفاد نمى گردد ، فقط در آنجا گفته كه شريف جدّ مادرى شيخ باقر نجفى پدر محمد حسن صاحب جواهر الكلام است ، چون مادر شيخ باقر ، آمنه دختر فاطمه ، دختر شريف ، بوده است .
صاحب ريحانه كه كتاب او در كنيه و لقب است ، ترجمه او را زير عنوان شريف كه لقب او است ، نوشته . و گفته كه « محدث قمى در الكنى و الالقاب زير عنوان ابو الحسن او را ترجمه كرده به گمان آنكه ابو الحسن كنيه او است در صورتى كه آن نام او بوده نه كنيه اش » و اين درست است . و اينكه در فهرست كتابخانه مجلس [2] او را عبد الرحيم ناميده بى مدرك است .

[1] مانند خاتمة مستدرك الوسائل : 385 ، و روضات الجنات : 630 ، و مجلدات متفرقه الذريعة ، و الكواكب المنتثرة : 174 ، و الكنى والألقاب : 1 : 48 ، و ريحانة الأدب 2 : 320 و غيره .
[2] فهرست كتابخانه مجلس 3 : 8 .

239