آنان نوشت ، عنوان آن نامه را به نام على بن عليان و قاضى مسلمانان ، شيخ محمد ابن حارث منصورى و جعفر ديلمى قرار داد .
و شيخ محمد بن حارث مذكور ، نامه‌اى در جواب او نوشت كه دليل است بر مهارت او در انشاء و فصاحت و بلاغت و در آنجا تصريح كرده كه شاگرد شيخ على ابن عبد العالى است [1] .
امير فيض اللّه فرزند غياث الدين محمد طباطبائى قهبائى شاگرد سيد حسين بن حيدر بن قمر كركى بوده و علامه مجلسى از او روايت داشته است .
محدث نورى او را از مشايخ جدّ اعلى شمرده ، محدث قمى و علامه امين و علامه صدر هم از او پيروى كرده‌اند [2] ولى اشتباه است . و او از مشايخ مجلسى بوده [3] . نه از مشايخ جدّ اعلى .
صاحب اجازه كبيره كه نوه سيد نعمت اللّه بوده در بيان طرق روايت جدّ اعلى گفته « فصل ، لجدّي ( رحمه الله ) طرق متعددة أوردها متفرّقة في مصنّفاته وإجازاته منها بالقراءة والإجازة عن شيخه الجامع بين المعقول والمنقول . . . المولى محمد باقر المجلسي عن عدّة من أصحابه منهم : والده العلاّمة المولى محمد تقي المجلسي وشيخه الأفضل الأكمل ، مولانا حسنعلي بن عبد اللّه التستري و سيد الحكماء

[1] زهر الربيع 2 : 128 .
[2] خاتمة مستدرك الوسائل : 403 ، و الكنى والألقاب 2 : 298 ، و أعيان الشيعة 50 : 23 ، و طبقات الإجازات بالروايات : 424 .
[3] همانطور كه محدث نورى هم تصريح كرده ، در خاتمة مستدرك الوسائل : 412 .

200