اجازه‌اى است براى يكى از شاگردانش گراور شده است [1] .
12 - شيخ عماد الدين يزدى از استادان حكمت و منطق و رياضيات جدّ اعلى بوده كه درباره اش فرموده « كان شيخنا عماد الدين اليزدي قدّس اللّه روحه من الحكماء المتألهين وغيّر كثيراً من مسائل المنطق والحكمة عن وضعها السائر بين أهل الفن وقرّره عليه جماعة من علماء العصر » [2] .
آنگاه افزوده « من ملازم او بودم در درس حكمت و خواندم نزد او بسيارى از مؤلفات و رسائل او را در حكمت و منطق و رياضيات و غير از آنها از فنون ، موقعى كه از نجف اشرف به اصفهان آمده بود . و حال او در خوراك اين بود كه روزها نان خشك مى خورد جز در روز جمعه ، كه غذاى پخته ميل مى كرد و بر اين حال بود تا از او جدا شديم و رفت به زيارت مشهد رضوى ( عليه السلام ) و در آنجا بود تا درگذشت و گمان نمى كنم كه فكر باريك بين و صاف او كه از توهمات خالى بود به واسطه چيزى غير از كم خوراكى باشد » [3] .
متأسفانه بيش از اين ، از حالات اين دانشمند اطلاعى ندارم و نام او در استادان سيد در كتب تراجم برده نشده است .
شيخ فرج اللّه فرزند سلمان جزائرى صاحب اجازه كبيره از بعضى از حواشى جدّ اعلى نقل كرده كه او را جزء استادان خود شمرده و چنين توصيف نموده « العالم الفاضل ، الفقيه المحدث ،

[1] لمعة النور والضياء : 144 .
[2] و
[3] زهر الربيع چاپ نجف : 254 - 255 .

198