جمع كثيرى از او اجازه روايت داشته‌اند از آن جمله شيخ احمد بن محمد جزائرى به اجازه مورخ 2 - ع 1 - 1094 و شيخ حمزة بن شمس الدين نجفى مورخ 1092 و شيخ سليمان بن على آل ابى ظبيه بحرانى و شيخ عزيز بن نصار مورخ 1096 و مولى محمد كريم شوشترى مورخ 20 - شوال - 1080 و ملك محمد خفرى مورخ مبعث 1095 و سيد نجم الدين برادر جدّ اعلى چنان كه در ترجمه اش خواهد آمد و خود جدّ اعلى چنان كه گذشت .
تاريخ ولادت شيخ صالح معلوم نيست ، اما درگذشت او را علامه تهرانى در الروضة النضرة از تكمله امل الآمل استاد خود سيد حسن صدر نقل كرده ، كه در سال 1098 بوده است .
نگارنده گويد : تاريخ مذكور را صاحب روضات الجنات از ايجاز المقال حويزى معاصر شيخ صالح نقل كرده و گويا مدرك سيد صدر نيز همان بوده و در رياض العلماء نيز مذكور است [1] . و ظاهراً او هم از همان ايجاز المقال گرفته .
و همچنين علاّمه تهرانى در الروضة النضرة نقل كرده كه شيخ سليمان بن عبد اللّه بحرانى در رساله تراجم علماء بحرين ، شيخ صالح و برادرش شيخ حسن كرزكانى را ياد كرده و مولى محمد مؤمن جزائرى شاگرد شيخ صالح او را به « عالم ربانى » توصيف نموده . و خود افزوده كه نسخه‌اى از تلخيص المرام علامه حلى را ديده كه تملك شيخ حسين بن صالح بن عبد الكريم را داشته كه ظاهراً فرزند همين شيخ صالح است [2] .

[1] رياض العلماء 3 : 17 .
[2] الروضة النضرة : 286 .

187