اليوم الرابع عشر من شهر صفر للسنة 1070 وكتب أقل داعيه الأقلّ صالح بن عبد الكريم عفى عنهما بمنّه [1] سائلا منه الدعاء سيما بعد الصلوات » .
جدّ اعلى در اجازه شيخ حسين بن محيى الدين هم او را از مشايخ خود شمرده است .
محدث بحرينى فرموده « قبر شيخ صالح در شيراز نزديك سيد علاء الدين حسين است و پس از ستايش بسيار از او ، گفته « رياست شيراز به دو منتهى شد و دولت و ملت مطيع او شدند به جهت پرهيزگارى و پارسائى كه داشت و او بود كه علم را در شيراز منتشر نمود و در آن شهر كمتر كتابى در هر علم يافت مى شود كه آثار تصحيح و مقابله او را نداشته باشد . به دستور شاه سليمان متصدى امور قضائى شيراز شد و هنگامى كه خلعت قضا از طرف شاه به وى رسيد از پوشيدن آن خوددارى نمود و پس از التماس و تهديد از سلطان ، آن را پوشيد . از مصنفات او است :
1 - رساله‌اى در تفسير اسماء حسنى .
2 - رساله خمريه .
3 - رساله‌اى در جبائر .
از سيد نور الدين على بن على بن ابى الحسن روايت مى كند » [2] .
نگارنده گويد : جبائر با جيم و با و راء بى نقطه در آخر ، از مباحث وضوء

[1] چون عفى به صورت مجهول و فاعل آن غير مذكور است ، مرجعى براى ضمير منّه بيان نشده ، گويا اين دو مسامحه در اثر عجله و شتاب رخ داده است .
[2] لؤلؤة البحرين : 68 .

185