5 - شيخ جعفر [1] فرزند كمال الدين بحرانى ( 000 - 1091 ) استاد سيد در شيراز و از علماء اصولى بوده ، كه او را به شيخ جعفر بحرانى مجتهد ، توصيف نموده‌اند [2] .
از مشايخ جدّ اعلى هم بوده ، كه در اجازه شيخ حسين بن محيى الدين چنين نوشته « وأجزته أيضاً بإجازتي عن شيخيّ الشيخين الورعين الشيخ جعفر البحراني والشيخ . . . » [3] .
و در خاتمه أنوار النعمانية [4] ، فرموده « ما جماعتى بوديم كه درس مى خوانديم نزد شيخ جليل ، شيخ جعفر بحرانى ، و آن درس را ديگران مى خواندند و من گوش مى دادم ، پس چون در درس حاضر مى شديم ، هر كس پيش نشسته بود به او مى گفت قراءت كن و مى نشست نزد قارى و ما را تشجيع و تشويق مى نمود كه درس را به وسيله مطالعه و فكر خود بفهميم و مى گفت كه شاگرد بايد به وسيله خود درس را بفهمد و استاد فقط جهت تيمن و تبرك است ، اتفاقاً خبر فوت جماعتى از اعمام و ارحام ما رسيد ، پس يك روز من و برادرم سيد نجم الدين درس را ترك كرده و مشغول عزادارى ايشان شديم ، روز ديگر كه به درس رفتيم

[1] اين شخص غير از شيخ جعفر ابو البحر خطى بحرانى متوفى حدود 1040 ، صاحب ديوان شعر مطبوع در 1373 بوده .
[2] منبع الحياة : 46 .
[3] رجوع شود به صفحه 263 .
[4] الأنوار النعمانية : 467 .

171