خصوص من وجه است ; يعنى بعضى هر دو سمت را داشته و بعضى استاد بوده نه شيخ و بعضى بالعكس ، به تفصيلى كه بيايد .
نا گفته نماند كه نام عده‌اى از آن بزرگواران بر ما مجهول مانده و در اينجا فقط آن عده را ترجمه مى كنيم كه نامشان در اثناء مؤلفات جدّ اعلى ذكر شده است .
1 - ميرزا ابراهيم فرزند ملا صدراى شيرازى ( 000 - حدود 1070 ) مانند پدر دانشمند خود از فلاسفه بوده ، و سيد ، منطق و فلسفه و كلام را در شيراز از او فرا گرفته و از وى اجازه داشته [1] و او را به « محقق مدقق » توصيف نموده ، و چنين فرموده است « هنگامى كه وارد شيراز شدم نرسيدم مگر به فرزند ملا صدرا ، و او جامع معقول و منقول بود پس فرا گرفتم از او مقدار وافى از حكمت و كلام را و خواندم نزد او حاشيه اش را بر حاشيه شمس الدين خفرى بر شرح تجريد .
و اعتقاد او در اصول ، بهتر از اعتقاد پدرش بود و خود را مى ستود و مى گفت اعتقاد من در اصول دين مثل اعتقاد عوام است و تشبيه درستى كرده و نام او ميرزا ابراهيم بود » [2] .
صاحب اجازه كبيره او را چنين توصيف نموده « الفاضل الفيلسوف الجليل الثقة الصدوق ابراهيم بن صدر الدين بن ابراهيم الشيرازي » در بيشتر كتب تراجم مذكور ، و محدث بحرينى درگذشت او را حدود 1070 نوشته است [3] .

[1] الأنوار النعمانية : 467 ، و تذكره شوشتر : 57 .
[2] زهر الربيع : 172 ، چاپ نجف اشرف .
[3] لؤلؤة البحرين : 132 ، و همچنين در حاشيه اجازه كبيره ، الدرّة النثيرة : 11 .

140