نام کتاب : لغات در تفسير نمونه نویسنده : مكارم شيرازى، ناصر جلد : 1 صفحه : 89
'''أَيّام نحسات:'''
{{(آیه):فِى أَيَّامٍ
نَّحِساتٍ}}
{{صورتی:«أَيّام نحسات»،}} به معناى روزهاى نحس و شوم است، و بعضى آن را به معناى روزهاى پر گرد و غبار،
يا روزهاى بسيار سرد، دانستهاند؛ جمع اين سه معنا نيز در آيات مورد بحث ممكن است. [1]
'''أَيامى:'''
{{(آیه):وَ أَنْكِحُوا
الأَيامى مِنْكُمْ}}
{{صورتی:«أَيامى»}} جمع{{صورتی: «أَيِّم»}} (بر وزن قَيِّم) در اصل، به معناى زنى است كه شوهر ندارد؛ سپس به مردى كه
همسر ندارد نيز گفته شده است، و به اين ترتيب، تمام زنان و مردان مجرد در مفهوم
اين آيه داخلند خواه{{صورتی: «بكر»}} باشند يا{{صورتی: «بيوه».}} [2]
'''إِيجاس:'''
{{(آیه):فَأَوْجَسَ
مِنْهُمْ}}
{{صورتی:«ايجاس»}} از مادّه{{صورتی: «وجس»}} (بر وزن مكث)، در اصل به معناى صداى مخفى است، به همين مناسبت{{صورتی: «ايجاس»}} به معناى احساس
پنهانى و درونى آمده، گوئى، انسان صدايى را از درون خود مىشنود، و هنگامى كه با{{صورتی: «خيفة»}} همراه شود، به
معناى احساس ترس است. [3]
'''أَيْد:'''
{{(آیه):وَ السَّمآءَ
بَنَيْنَاها بِأَيْدٍ}}
{{صورتی:«أَيْد»}} (بر وزن صيد)، به معناى قدرت و قوت است؛ و در بعضى آيات قرآن مجيد به اين
معنا آمده است. و در سوره{{صورتی: «ذاريات»}} اشاره به قدرت كامله خداوند بزرگ در آفرينش آسمانها دارد.
نشانههاى اين قدرت عظيم، هم در عظمت آسمانها، و هم در نظام خاصى كه بر آنها حاكم
است به خوبى آشكار مىباشد. در اينجا اشتباهى براى بعضى از مفسران يا غير آنها
واقع شده كه تذكر آن لازم به نظر مىرسد؛ بعضى از مفسران{{صورتی: «أَيْد»}} را به دو معنا تفسير كردهاند:
{{صورتی:«قدرت»}} و{{صورتی: «نعمت»}}؛ در حالى كه{{صورتی: «أَيْد»}} از نظر لغت به معناى قدرت است، ولى{{صورتی: «يد»}} كه جمع آن{{صورتی: «أيدى»}} و جمع جمع آن{{صورتی: «أيادى»}} مىشود به معناى قدرت و نعمت، هر دو آمده است. [4]
'''أَيْدِى:'''
{{(آیه):أُولِي الأَيْدي
وَ الأَبْصارِ}}
{{صورتی:«أَيْدِى»}} جمع{{صورتی: «يد»}} به
معناى{{صورتی: «دست»}} است. [5]