نام کتاب : لغات در تفسير نمونه نویسنده : مكارم شيرازى، ناصر جلد : 1 صفحه : 487
مىشود كه اين دو واژه به يك معناست، و مفهوم وسيعى دارد كه هر گونه عيبجوئى و
غيبت و طعن و استهزاء به وسيله زبان و علائم و اشارات و سخنچينى و بدگويى را شامل
مىشود. [1]
'''لَمَمْ:'''
{{(آیه):وَ الْفَواحِشَ
إِلَّا اللَّمَمَ}}
{{صورتی:«لَمَمْ»}} (بر وزن قسم) به معناى كارهاى كوچك و بى اهميت است. [2]
'''لَمْيَتَسَنَّهْ:'''
{{(آیه):شَرابِكَ
لَمْيَتَسَنَّهْ}}
{{صورتی:«لَمْيَتَسَنَّهْ»}} از مادّه{{صورتی: «سَنَه»}} به معناى سال است، يعنى سال بر آن نگذشته است ولى در اينجا
كنايه از عدم تغيير و فاسد نشدن است، يعنى به آنها نگاه كن كه با گذشت آن همه سال،
گويى سال و زمانى بر آن نگذشته و تغييرى در آن حاصل نشده است. [3]
'''لَنُبَوِّئَنَّهُمْ:'''
{{(آیه):لَنُبَوِّئَنَّهُمْ فِي الدُّنْيا}}
{{صورتی:«لَنُبَوِّئَنَّهُمْ»}} در اصل از مادّه{{صورتی:
«بَواء»}} به معناى تساوى اجزاى مكان است، به عكس
«نَبْوَه» (بر وزن مبدأ) كه به معناى عدم تساوى اجزاى مكان است. بنابراين، جمله{{صورتی: «بَوَّأْتُ لَهُ مَكَاناً»}} يعنى محل را براى او صاف كردم، و سپس به معناى آماده ساختن محلى براى كسى
آمده است و از مادّه{{صورتی: «تبوئه»}} (بر وزن تذكرة) به معناى سكنى دادن به قصد بقاء و دوام
نيز آمده است. [4]
'''لَنُبَيِّتَنَّهُ:'''
{{(آیه):بِاللَّهِ
لَنُبَيِّتَنَّهُ}}
{{صورتی:«لَنُبَيِّتَنَّهُ»}} از مادّه{{صورتی: «تَبْييت»}} به معناى شبيخون زدن و حمله غافلگيرانه شبانه است، اين
تعبير نشان مىدهد كه آنها در عين حال از طرفداران صالح بيم داشتند و از قوم و
قبيلهاش وحشت مىكردند، لذا براى اين كه به مقصود خود برسند و در عين حال گرفتار
خشم طرفداران او نشوند، ناچار نقشه حمله شبانه را طرح و تبانى كردند كه هر گاه به
سراغ آنها بيايند- چون مخالفت آنها با صالح عليه السلام از قبل معلوم بود- متفقاً
سوگند ياد كنند: در اين برنامه مطلقاً دخالتى نداشته و حتى شاهد و ناظر صحنه هم
نبودهاند! [5]
'''لَنْ تُحْصُوهُ:'''
{{(آیه):أَنْ لَنْ
تُحْصُوهُ}}
{{صورتی:«لَنْ تُحْصُوهُ»}} از مادّه{{صورتی: «احصاء»}} به معناى شماره كردن است، يعنى شما نمىتوانيد دقيقاً وقت
شب را از نظر مقدار دو ثلث و نصف و يك ثلث تعيين كنيد، و به زحمت