نام کتاب : لغات در تفسير نمونه نویسنده : مكارم شيرازى، ناصر جلد : 1 صفحه : 289
به معناى اسرار مردم است.
در حديثى از امام باقر عليه السلام و صادق عليه السلام مىخوانيم: «{{صورتی:سرّ}} آن است كه در
دل پنهان نمودهاى و{{صورتی: أَخْفى}} آن است كه به خاطرت آمده اما فراموش كردهاى». [1]
'''سَرائِر:'''
{{(آیه):يَوْمَ تُبْلَى
السَّرآئِرُ}}
{{صورتی:«سَرائِر»}} جمع{{صورتی: «سريره»}} به معناى حالات، صفات و نيات درونى و پنهانى است. [2]
'''سراب:'''
{{(آیه):أَعْمَالُهُمْ كَسَرابٍ
بِقيعَةٍ}}
{{صورتی:«سراب»}} در اصل از مادّه{{صورتی: «سَرَب»}} (بر وزن شرف) به معناى راه رفتن در سراشيبى است و{{صورتی: «سَرْب»}} (بر وزن چرب)
به معناى راه سراشيبى است؛ به همين مناسبت{{صورتی:
«سراب»}} به تلألؤى مىگويند كه از دور در بيابانها و
سراشيبىها نمايان مىشود و به نظر مىرسد كه در آنجا آب وجود دارد، در حالى كه
چيزى جز انعكاس نور آفتاب نيست. [3]
'''سَرابِيل:'''
{{(آیه):سَرابيلُهُم
مِّنْ}}
{{صورتی:«سَرابِيل»}} جمع{{صورتی: «سِربال»}} (بر وزن مثقال) به گفته «راغب» در «مفردات» به معناى پيراهن است، از هر جنسى
كه باشد؛ ساير مفسرين نيز همين معنا را تأييد كردهاند. و بعضى آن را به معناى هر
گونه لباس و پوشش دانستهاند، اما مشهور همان معناى اول است. [4]
'''سراج:'''
{{(آیه):وَ جَعَلَ
الشَّمْسَ سِراجاً}}
تعبير به{{صورتی: «سراج»}} (چراغ) درباره «خورشيد» و «نور» در مورد «ماه» به خاطر آن است كه نور
«خورشيد» از درون خودش مىجوشد مانند چراغ، اما نور «ماه» از درون خودش نيست و
شبيه بازتابى است كه از آئينه منعكس مىشود؛ و لذا كلمه «نور» كه مفهوم اعمى دارد
در مورد آن به كار رفته است. اين تفاوت تعبير، در آيات ديگر قرآن نيز ديده مىشود. [5]
'''سراج منير:'''
{{(آیه):سِراجاً مُّنيراً}}
{{صورتی:«سراج منير»}} بودن پيامبر صلى الله عليه و آله با توجّه به اين كه{{صورتی: «سراج»}} به معناى «چراغ» و{{صورتی: «منير»}} به معناى «نور افشان» است اشاره به معجزات و
دلائل حقانيت و نشانههاى صدق دعوت پيامبر است، او چراغ روشنى است كه خودش گواه
خويش است، تاريكيها و ظلمات را مىزدايد، و چشمها و دلها را به سوى خود متوجّه
مىكند، و همانگونه كه