نام کتاب : لغات در تفسير نمونه نویسنده : مكارم شيرازى، ناصر جلد : 1 صفحه : 283
'''سبأ:'''
{{(آیه):كَانَ لِسَبَإٍ
في مَسْكَنِهِمْ}}
در اين كه:{{صورتی: «سبأ»}} (بر وزن سَبَد) نام كيست؟
و چيست؟ در ميان مورخان گفتگوست، ولى معروف اين است:{{صورتی: «سبأ»}} نام پدر اعراب{{صورتی: «يمن»}} است، و طبق روايتى كه از پيامبر گرامى اسلام
صلى الله عليه و آله نقل شده:
مردى بوده به نام{{صورتی: «سبأ»}} كه ده فرزند از او متولد شد، و از هر كدام از آنها
قبيلهاى از قبائل عرب در آن سامان به وجود آمدند.
بعضى{{صورتی: «سبأ»}} را نام سرزمين{{صورتی: «يمن»،}} يا منطقهاى از آن دانستهاند، ظاهر قرآن مجيد در داستان{{صورتی: «سليمان»}} و{{صورتی: «هدهد»}} در سوره{{صورتی: «نمل»}} نيز نشان
مىدهد كه{{صورتی: «سبأ»}} نام مكانى بوده است، آنجا كه مىگويد:{{صورتی: وَ
جِئْتُكَ مِنْ سَبَأٍ بِنَبَأٍ يَقِينٍ}} «من از
سرزمين سبأ خبر قاطعى براى تو آوردم». در حالى كه ظاهر آيه مورد بحث، اين است كه،
«سبأ» قومى بودهاند، كه در آن منطقه مىزيستهاند، زيرا ضمير جمع مذكر (هم) به
آنها باز گشته است. ولى منافاتى ميان اين دو تفسير نيست؛ زيرا ممكن است{{صورتی: «سبأ»}} در ابتدا نام
كسى بوده، سپس تمام فرزندان و قوم او به آن نام ناميده شدهاند، و بعد اين اسم به
سرزمين آنها نيز اطلاق گرديده است. [1]
'''سَبت:'''
{{(آیه):يَعْدُونَ فِي
السَّبْتِ}}
{{صورتی:«سَبت»}} در لغت، به معناى تعطيل عمل براى استراحت است و اين كه در قرآن در سوره{{صورتی: «نبأ»}} مىخوانيم:{{صورتی: وَ جَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُباتاً:}} «خواب شما را مايه راحت شما قرار داديم» نيز اشاره به همين موضوع است.
روز شنبه را از اين جهت{{صورتی: «يوم
السَّبت»}} ناميدهاند كه برنامههاى كسب و كار معمولى در
آن تعطيل مىشد، سپس اين نام بر اين روز باقى ماند. [2]
'''سَبْح:'''
{{(آیه):فِي النَّهارِ
سَبْحاً طَويلًا}}
{{صورتی:«سَبْح»}} (بر وزن مدح) در اصل به معناى حركت و رفت و آمد است و گاه به شنا كردن نيز
اطلاق مىگردد؛ چرا كه حركات مداومى دارد. [3]
'''سَبِّح:'''
{{(آیه):فَسَبِّحْ بِاسْمِ
رَبِّكَ}}
تعبير به{{صورتی: «فَسَبِّح»}} (پس تسبيح كن) (با فاء تفريع)، اشاره به اين حقيقت است كه، آنچه درباره اين
گروههاى سهگانه گفته شد، عين عدالت است، و بنابراين، خداوندت را از هرگونه ظلم و
بىعدالتى پاك و منزه بشمار،