{{صورتی:«بور»}} از مادّه{{صورتی: «بَوار»}} در اصل، به معناى شدت كساد بودن چيزى است و چون شدت كسادى، باعث فساد مىشود-
چنان كه در ضرب المثل عرب آمده: «كَسَدَ حَتّى فَسَدَ»- اين كلمه به معناى{{صورتی: «فساد»،}} و سپس{{صورتی: «هلاكت»}} اطلاق شده است.
و از آنجا كه زمين خالى از درخت، گل و گياه در حقيقت فاسد و مرده است به آن{{صورتی: «بائر»}} مىگويند. [2]
'''بهجة:'''
{{(آیه):حَدآئِقَ ذاتَ
بَهْجَةٍ}}
{{صورتی:«بهجة»}} (بر وزن لهجه) به معناى زيبايى رنگ و حسن ظاهر است كه بينندگان را غرق سرور
مىكند. [3]
'''بهيج:'''
{{(آیه):مِنْ كُلِّ زَوْجٍ
بَهيجٍ}}
{{صورتی:«بهيج»}} به معناى زيبا، چشمگير و سرور آفرين مىباشد. [4]
'''بَهِيْمَة:'''
{{(آیه):لَكُمْ بَهيمَةُ
الأَنْعامِ}}
{{صورتی:«بَهِيْمَة»}} از مادّه{{صورتی: «بُهْمَةْ»}} (بر وزن تهمة) در اصل، به معناى «سنگ محكم» است و به هر چيزى كه درك آن مشكل
باشد «مبهم» گفته مىشود، و به تمام حيوانات كه داراى نطق و سخن نيستند،{{صورتی: «بهيمة»}} اطلاق مىشود؛
زيرا صداى آنها داراى ابهام است اما معمولًا اين كلمه را فقط در مورد چهارپايان به
كار مىبرند، و درندگان و پرندگان را شامل نمىشود. و از آنجا كه «جنين» حيوانات
نيز داراى يك نوع ابهام است «بهيمة» ناميده مىشود. [5]
'''بَيات:'''
{{(آیه):فَجآءَها بَأْسُنَا
بَياتاً}}
{{صورتی:«بَيات»}} به معناى شبانه و شب هنگام است. [6]
'''بِيض:'''
{{(آیه):جُدَدٌ بيضٌ وَ
حُمْرٌ}}
{{صورتی:«بِيض»}} جمع{{صورتی: «ابيض»}} به معناى سفيد است. [7]
'''بَيْض:'''
{{(آیه):كَأَنَّهُنَّ
بَيْضٌ مَكْنُونٌ}}
{{صورتی:«بَيْض»}} جمع{{صورتی: «بيضه»}} به معناى تخم مرغ است (هر نوع مرغ). [8]